شاید یه روز به حرفی که میگن اشتباه میکنم برسم،آنزمانی است که دیگر بهانه ای برای ماندن نیست و باید رفت،مهم نیست به کجا !!!باید فقط رفت.مانند آنزمانی که باید یادگرفت صبر را،آنگاهی که طاقت آدمی طاق میشود

چه ریسمانی از این حلقه ناوصل،فصلی است این وصل.جمعتین بر گرد آتش نفرت.گرماگرم این ناموجود.خیرانه کینه به از بخل ایثار.فقط برای خودی،خودی ای که خود نیز فدای خویشانی است از باب نبودن.بودن در این معنا سوختن و اما نساختند.حیرانم به چه آرزوست در این اندک طولانی زمان عمر!!!!!!!!!!